
دعواهامون تا صبح
شب خوابیدم رو مبل
آروم نمیشد ما
اعصابامون با قرص
پیاده من رفتم
کله شهرو گشتم
جای رژت هنوز
مونده روی گردنم
منم یهو میشم از خود بی خود
باید این دروغارو بس کنی تو
روزای خوبمونو نشمردی تو
مثه گله باغچنون پژمردیو
تو اتاقم دارم میزنم زیرش
به یاده لباشو یاده استیلش
من نیسم کیه پیگیرش
ببی بدونه تو هوا خیلی دلگیره
دروغ بود همه ابراز علاقت
یهو
گفتی بهت احساس ندارم
رفتیو شدش چشام برام تر
واسم انگار زمان رفت