
چهره ی مغرور تو
خنده ی مشهور تو
صورت پرشور تو شده دنیای من
تیله ی چشمان تو
موی پریشان تو
از در و دیوار بپرس از تمام جهان
حد جنون مرا به خودت،مهربان
از همه ی شهر بپرس تا بفهمی که من
عشق تو،شد باورم
شد ملکه،در سرم
روی زمین،هست مگر
از تو،کسی بهترم؟
هم ضربانِ دلم
جان تو،جانِ دلم
عشق و جنون را،خودت
دادی،نشانِ دلم